210 „Ik wilde je maar even wat zeggen," zei Gertrud. „Je komt me zeker vertellen, dat je je bij de Hell- gumianen hebt aangesloten," zei Ingmar. Gertrud knielde neer bij 't bed. Ze nam Ingmars hand van zijn oogen weg. „Ik kom je iets vertellen, wat je niet weet, Ingmar," zei ze. Hij zag haar vragend aan, maar sprak niet. Gertrud bloosde en aarzelde, maar toen zei ze : „Ver- leden jaar, juist toen je van ons heenging, begon ik op de goede manier van je te houden." Ingmar werd vuurrood ; hij lachte een oogenblik van vreugd, maar werd gauw weer ernstig en wantrouwend. „Ik verlangde zoo naar je, Ingmar." Ingmar lachte twijfelend, maar streek haar zacht over de hand, als om haar er voor te danken, dat ze vrien- delijk voor hem zijn wou. „En je kwam niet eens bij mij terug, " klaagde zij. „'t Was alsof ik niet meer voor je bestond." »Ik wilde je niet weerzien, voor ik er boven op gekomen was en je vragen kon, " zei Ingmar, alsof dit vanzelf sprak. „Maar ik dacht, dat je me vergeten hadt." Gertrud had tranen in de oogen. „Je kunt je niet voorstellen wat ik voor een jaar gehad heb. Hellgum is heel goed voor me geweest en heeft me getroost. Hij zei, dat mijn hart stil zou worden, als ik 't geheel aan God wijdde." Ingmar zag haar nu vol verwachting aan. „Ik schrikte toen je vanmorgen kwam. Ik werd bang,