21 7 aankwamen met brandende kaarsen. Hij boog zich al verder voorover, om te zien wie er naderde. De kooien hingen zoo dicht naast elkaar en zoo kort bij den grond, dat, als iemand door het ruim wilde komen zonder hen, die lagen te slapen, te stooten of te klemmen, hij 't best zou doen te kruipen. De oude zeeman vroeg zich verwonderd af wie dat zijn zouden, die in staat waren hier den weg te vinden. Spoedig zag hij ze, 't waren twee kleine koorknapen, die elk een kaars in de hand hadden. Hij zag duidelijk hun lange, zwarte mantels en hun kortgeknipte haren. De zeeman werd in 't geheel niet verbaasd. Hij vond alleen, dat het heel natuurlijk was, dat zij, die zoo klein waren, met brandende kaarsen onder de kooien door konden loopen. „Ik zou wel eens willen weten of er een priester bij was," dacht hij. Al gauw hoorde hij het gebengel van een klein, helder klokje en zag iemand achter hen aan- komen. Maar dat was geen priester ; het was een oude vrouw, . die niet veel grooter was dan de koorknapen. Hij meende de oude vrouw te herkennen. „'t Moet Moeder zijn," zeide hij. „Ik heb nooit iemand gezien, die kleiner was dan Moeder. En niemand dan Moeder kon zoo zacht en stil rondloopen, zonder iemand te wekken." Hij zag dat zijn moeder over haar zwarte kleeren een lang hemd van dunne, witte stof aanhad, met witte kant afgezet, juist zooals de priesters dragen. In de