216 nevel haar groenachtige golven deed dansen, voor zijn oogen voorbij trok. „Er gaat toch niets boven de zee," dacht de oude zeeman. Terwijl hij zoo dacht, werd het opeens wonderlijk stil om hem heen. Hij hoorde niet langer het stampen van de machine, of 't rammelen van den roerketting, of 't spoelen van de golven, of 't suizen van den wind. De gedachte kwam bij hem op of 't heele schip ook opeens naar den grond zou zijn gegaan, en dat hij en zijn kameraden nooit zouden worden afgelegd en gekist, maar daar ten eeuwigen dage blijven hangen in de grauwe kooien onder in zee. Vroeger was hij bang geweest om een graf in de golven te vinden. Nu scheen het hem niet onaangenaam toe. Hij had liever het beweeglijke, doorschijnende water boven zich, dan de donkere, zwarte verstikkende aarde op het kerkhof. „Er gaat toch niets boven de zee," dacht hij nog eens, maar toen begon hij over iets na te denken, dat hem onrustig maakte. Hij wist niet of het zijn ziel ook schaden zou, dat hij daar diep in zee rustte, en 't laatste oliesel niet ontvangen had. Hij werd bang, dat zij nooit den weg naar den hemel zou vinden. Op hetzelfde oogenblik scheen een zwak licht van voren, waar het ruim smaller werd naar binnen en hij ging over- eind zitten en boog zich over de hangmat, om te zien van waar dat kwam. Hij merkte toen, dat er een paar personen