223 Zij was de trap van de eerste kajuit opgeloopen met vaste, rustige stappen. Ze was gepakt en gezakt, en de linten van haar hoed waren netjes onder de kin vast- gestrikt. Het was een klein, oud vrouwtje met grijs, ruig haar, ronde uilenoogjes en koperroode gelaatskleur. In den korten tijd, dat de reis duurde, was het haar gelukt met alle menschen aan boord kennis te maken ; allen wisten, dat ze Miss Hóggs heette en aan alle menschen, zeelieden en passagiers, had ze verteld, dat ze nooit bang was. Ze moest toch eens sterven. Ze gaf er niet om of dat wat vroeger of later gebeurde. Ze was nu ook niet bang. Ze was alleen gauw op 't dek gekomen, . om te zien of daar ook iets interes- sants of treffends gebeurde. 't Eerste wat zij zag, was een paar matrozen, die met woeste, verschrikte gezichten voorbij stoven. De oppas- sers kwamen half gekleed aanhollen om bij de hutten te komen en de passagiers te wekken. Een oude matroos kwam aan, beladen met een heel pak reddingsgordels, die hij op een hoop neergooide. Een kleine kajuitsjon- gen zat in zijn hemd in een hoek te schreien en riep, dat hij sterven moest. Den kapitein zag zij hoog op de commandobrug, en ze hoorde hem zijn bevelen geven. „Stop de machine. Zet de booten uit." Langs de roetzwarte trappen, die naar de machine- kamers leidden, kwamen de stokers en machinisten naar