224 boven vliegen en riepen, dat het water bijna in de ovens kwam. Nog maar een oogenblik had Miss Hóggs op het dek gestaan, toen het al vol menschen was. De passa- giers derde en vierde klasse stormden alien naar de booten, en riepen elkaar toe zich te haasten, anders zouden alleen de passagiers eerste en tweede klasse gered worden, maar toen de verwarring steeds toenam, zoodat Miss Hóggs begreep, dat er werkelijk gevaar was, sloop ze naar 't wandeldek, boven de eetzaal, waar een paar booten hingen buiten de verschansing. Hier vond ze geen mensch, en zonder dat iemand het merkte, klom Miss Hóggs in een van de booten, die aan blokken en lijnen boven den duizelingwekkenden afgrond hingen. Zoodra ze daar zat, wenschte ze zich geluk met haar wijsheid en onverschrokkenheid. Dat kwam er nu van, dat ze een rustig en helder hoofd had. Als de boot eenmaal in zee was neergelaten, zou 't heel moeilijk zijn er een plaats in te krijgen. Dan zou ieder er in willen, en 't zou verschrikkelijk worden bij de waterpoort en op den valreep. Ze wenschte zichzelve geluk met den inval, vast vooruit in de boot plaats te nemen. De boot van Miss Hóggs hing ver naar achteren, maar als ze over den kant keek, kon ze de valreeps- trap zien. Ze zag hoe een boot bemand werd en voor de trap gebracht, en dat de menschen er in gingen. Maar op