226 Ze was steeds niet bang. Ze zat daar veilig tot het laatste oogenblik, toen de stoomboot zich geheel op zij legde. Eerst toen zag Miss Hoggs in, dat de „Univers" aan 't zinken was, en dat men haar boot vergeten had. Aan boord van de stoomboot bevond zich een jonge Amerikaansche vrouw, een Mrs. Gordon, die naar Europa reisde om haar bejaarde ouders op te zoeken, die al jaren lang in Parijs woonden. Ze had haar beide kin- deren bij zich. 't Waren twee kleine jongens, die bij haar in de hut lagen te slapen toen het groote ongeluk gebeurde. Ze werd dadelijk wakker. 't Gelukte haar zichzelf en de kinderen zoowat aan te kleeden, en in de smalle gang tusschen de hutten te komen. De gang was volgepropt met menschen, die allen uit de hutten waren gestormd om het dek te hereiken. Maar daar was 't toch niet moeielijk voort te komen. Bij de trap was 't veel erger. Daar was een vreeslijk gedrang. Meer dan honderd menschen wilden allen te gelijk naar boven. De jonge Amerikaansche stond daar en hield aan iedere hand een kind. Ze keek met verlangen de trap op, en dacht . er over hoe ze daar met haar kinderen naar boven kon komen. Ze zag hoe de menschen elkaar stootten en verdrongen en enkel aan zichzelf dachten ; niemand scheen haar zelfs te zien.