22 5 eens hoorde ze een vreeselijken schreeuw. Er was iemand, die in den angst verkeerd stapte en in 't water viel. Dat moest de anderen verschrikt hebben, want luide kreten klonken van 't vaartuig, en de passagiers drongen woest door de waterpoort, en stootten elkaar en vochten op de trap. Velen vielen in zee onder dien strijd en anderen, die zagen dat het onmogelijk was de trap op te komen, sprongen in 't water om zwemmend de boot te bereiken. Maar toen roeide de boot weg. Ze was al heel zwaar geladen, en zij die er in zaten, trokken hun messen om de vingers af te snijden van hen, die nog beproefden er in te klimmen. Miss Hoggs zat daar boven en zag hoe de eene boot na de andere bij de trap gebracht werd. Ze zag hoe de booten kantelden onder den last van menschen, die er in sprongen. De booten naast haar werden neergelaten. Maar toe- vallig raakte niemand aan de boot waarin zij zat. „Goddank, dat ze mijn boot laten hangen tot het ergste voorbij is, " dacht ze. Miss I-Ióggs zag en hoorde verschrikkelijke dingen. 't Was haar alsof ze boven een hel zweefde. 't Dek zelf kon ze niet zien, maar ze hoorde geluiden, alsof er gevochten werd. Ze hoorde revolverschoten en zag lichten, blauwen kruitdamp van 't dek opstijgen. Eindelijk kwam er een oogenblik, dat alles heel stil werd. „Nu wordt het tijd mijn boot neer te laten," dacht Miss Hoggs. Jeruzalem. 15