23 1 Ze dacht niet meer aan man en kinderen, of aan iets anders in de wereld ; ze dacht er alleen aan haar ziel aan God te geven. En haar ziel voer op als een vrijgemaakte gevangene, ze voelde hoe de geest zich verheugde bij het afwerpen van de zware boeien van 't menschelijk lichaam, en zich jubelend voorbereidde op te varen naar zijn werkelijk vaderhuis. „Is het zoo gemakkelijk te sterven !" vroeg zij zich af. Terwijl ze zoo dacht, hoorde ze hoe al 't verwarde gedruisch om haar heen : 't plassen van de golven, 't suizen van den wind, 't gejammer van alle verdrinkenden en 't gedruisch van alles wat in 't water ronddreef, en dreunend tegen elkaar bonsde, ineenvloeide tot één geluid, dat zij verstaan kon, zooals soms vormlooze wolken kunnen samenvloeien tot een bepaald omgrensd beeld. En wat zij hoorde, antwoordde haar : „Ja, 't is gemak- kelijk te sterven. Te leven, dat is moeilijk." „Ja, dat is zoo, " dacht ze, en ze vroeg zich af wat er noodig zijn zou om het leven even gemakkelijk te maken als het sterven. Om haar heen vochten de schipbreukelingen, om drijvende stokken en omgekeerde booten. Maar midden onder het wilde schreeuwen en vloeken hoorde ze weer, dat al het gedruisch samenvloeide tot een sterke stem die haar antwoordde : „Wat noodig is, om 't leven even gemakkelijk als het