232 sterven te maken, is eensgezindheid, eensgezindheid, eensgezindheid ! " Ze kreeg den indruk alsof de Heer der wereld al dit gedruisch en geraas tot zijn spreekroer maakte en haar antwoordde. Terwijl die woorden haar nog in de ooren klonken, werd zij gered. Ze werd opgetrokken, in een kleine boot, waar maar drie menschen in zaten : een flink gebouwd matroos, in zijn beste kleeren gedost, een oud vrouwtje met ronde uilenoogen, en een arm, klein, beschreid jon- getje, dat niet anders dan een verscheurd hemd aanhad. Tegen den middag van den volgenden dag kwam een Noorsch vaartuig op de groote banken en het vischwater bij Newfoundland aanzeilen. 't Was stil, mooi weer, de zee lag nagenoeg spiegel- glad en 't vaartuig had bijna geen vaart. 't Stond met alle zeilen bij en ving den laatsten ademtocht van den stervenden wind op. Het watervlak zag er prachtig uit. Blank en lichtblauw lag het ver in 't rond, en waar de zwakke bries langs gleed, was het zilverwit. Een poos na die middagstilte bemerkte hetscheepsvolk,. dat een donker voorwerp op 't water dreef. 't Kwam al nader en nader, en spoedig zag men, dat het een lijk was. De kotter ging vlak langs den doode ; men kon aan zijn kleeding zien, dat het een zeeman