240 Ach ! Zij, die op de vlakte, onder den open hemel wonen, zijn nooit bang. Zij hebben 't verstand niet van hen, die alleen in 't donker van 't bosch zitten." Ze merkte, dat de Hellgumianen bang waren, omdat Halfvor ze op een werkdag bijeengeroepen had. Ze vreesden, dat hij van een nieuwen afvallige te vertellen had. Ze keken elkaar onrustig aan, met ziekelijk wan- trouwende blikken, die schenen te vragen : „Hoe lang zult gij nog trouw blijven ?" 't Was maar beter er een eind aan te maken, en de vereeniging te ontbinden, dachten ze. Een plotseling einde is niet zoo hard als een langzaam uitteren. Ach, die vereeniging ! die leer van vrede, dat liefelijk leven in eensgezindheid en broederliefde, dat ze zoo heel lief gekregen hadden, moest dat nu vergaan ? Terwijl al die bedroefde menschen hun tocht voort- zetten, kwam de heldere winterzon vroolijk en glin- sterend uit de nevelen aan den hopgen, blauwen hemel te voorschijn. Uit de sneeuw steeg een frissche koelte op, die moed en blijdschap wekte. En van uit de met dennen bekleede heuvels die de gemeente als omheinden, daalden vrede en rustbrengende stilte neer. Eindelijk waren zij bij Ingmarshoeve, en traden binnen onder 't met sneeuw bedekte dak van het voorhuis. In de groote kamer op Ingmarshoeve hing hoog tegen den zolder een schilderij, dat ruim honderd jaar geleden door een ouden schilder uit het dorp gemaakt