2 39 was, werd ze door eenige andere Hellgumianen inge- haald, Fait en Kolás Gunnar en zijn vrouw Brita Ing- marsdochter. Kort daarna kwamen ook Hok Matts Eriksson en zijn zoon Gabriel met Gunhild van den rechter. 't Was een mooi, vroolijk gezicht, toen al die men- schen in hun bonte kleeren over den wit besneeuwden weg aankwamen. Maar de oude vrouw dacht er alleen aan, dat ze waren als gevangenen, die naar de plaats van terechtstelling gebracht, als dieren, die naar de slachtbank gedreven werden. Alle Hellgumianen zagen er zeer bedrukt uit. Zij liepen met neergeslagen oogen, als drukte hen de zware last der moedeloosheid. Zij hadden allen verwacht dat het rijk der zaligheid zich wel over de aarde zou uitbreiden, en dat zij den dag zouden beleven, dat het nieuwe Jeruzalem uit de wolken des hemels zou neerdalen. Maar nu ze maar met zoo weinig overgebleven waren en wel moesten inzien, dat hun hoop ijdel was, hadden ze het gevoel alsof er iets in hen gebroken was. Zij liepen met zware, slepende stappen, zuchtten vaak, en hadden elkaar niets te vertellen, want dit was hun ernst geweest. Zij hadden hun leven op 't spel gezet -- en ze hadden verloren. „Waarom zijn ze zoo bedroefd ?" dacht de oude vrouw. „Zij gelooven immers nog niet eens het ergste. Zij willen Hellgums bedoeling niet begrijpen. Ik heb hun zijn woorden verklaard, maar ze willen niet luisteren.