252 „Ja, Halfvor, je moogt zeker meêgaan,. maar je moet stil zijn," zei Karin. Ze viel naast hem op de knieën en legde haar arm om hem heen. „Luister nu stil, Halfvor, en zonder angst. " — Na eenige oogenblikken verdween de spanning uit zijn gezicht. „Ik hoor ... ik hoor iets heel in de verte." „Dat zijn de Engelenharpen, die aan Gods stem voorafgaan," fluisterde zijn vrouw. „Wees nu heel stil, Halfvor." Zij drukte zich nog vaster tegen hem aan, zooals zij nog nooit in het bijzijn van anderen gedaan had. „Ach, zei hij en sloeg de handen in elkaar, „nu hoorde ik het. Een stem zei luid in mijn ooren, zóó dat het dreunde : „Gij zult naar mijn heilige stad, Jeruzalem, reizen." Heb jelui allen 't ook zoo gehoord ?" „ja," riepen allen. „Zoo hebben wij het gehoord." Maar nu begon de oude vrouw, Eva Gunnarsdochter, te jammeren : „Ik heb niets gehoord ! Ik mag niet meê. Ik ben de vrouw van Loth ik mag niet meê- vluchten. Ik moet hier blijven en word in een zout- pilaar veranderd." Ze schreide van angst en de H ellgumianen drongen om haar heen om met haar te bidden. Maar zij hoorde niets en haar angst werd vreeselijk. „Ik hoor niets," zei ze, „maar jelui moest me toch meênemen. Je moogt mij niet achterlaten om in den zwavelpoel om te komen." „Je moet wachten, Eva," zeiden de Hellgumianen.