25 1 Daarop zei Karin Ingmarsdochter met verwondering in haar stem : „Ik hoor Gods stem, die mij roept !" Gunhild van den rechter hief de handen in verrukking omhoog, terwijl de tranen haar over 't gelaat stroomden. „Ik zal ook reizen," zei ze, „Gods stem roept mij." Daarop spraken Krister Larsson en zijn vrouw bijna tegelijk : „Ik hoor in mijn ooren roepen, dat ik op reis moet gaan. Ik hoor Gods stem, die mij roept." De stem kwam tot den een na den ander, en op 'tzelfde oogenblik week alle angst en beklemming van hen. 't Was een groote, groote blijdschap, die over hen kwam. Zij dachten niet meer aan hun hoeven en ver- wanten ; zij dachten er enkel en alleen aan, dat hun vereeniging opnieuw zou bloeien, zij dachten aan de heerlijkheid te mogen wonen in Gods stad. De roepstem was tot de meesten gekomen, maar zij had Haifvor Halfvorsen nog niet bereikt. Hij worstelde met alle kracht in 't gebed, en hij werd angstig en dacht : „God wil mij niet roepen zooals de anderen. Hij ziet, dat ik mijn land en mijn akkers meer lief heb dan Zijn woord. Ik ben niet waardig naar Jeruzalem te gaan." Karin Ingmarsdochter ging naar Halfvor en legde haar hand op zijn voorhoofd. „Je moet stil wezen, Haifvor, en in stilte luisteren." Haifvor klemde de handen samen, zóó heftig dat ze kraakten. „Misschien acht God mij niet waardig om mee te mogen gaan," zei hij.