DE PAAL. Laat in de schemering, op dienzelfden mooien Februaridag, staan twee jonge menschen buiten op den weg te praten. De jonge man is uit het bosch komen aanrijden met een paal, die zóó groot is, dat het paard dien nauwelijks kan voortslepen. Toch heeft het paard een grooten omweg gemaakt, opdat de paal door de kerk- buurt en voorbij de groote, wit geschilderde school komen zou. Buiten de school heeft het paard halt gehouden, en een jong meisje is dadelijk het hek uit- gekomen om den paal te bekijken. En ze wordt het bewonderen niet moe. Wat is hij lang en dik, wat is hij recht, wat heeft hij een mooien lichtbruinen bast, wat een vast gaaf hout De jonge man vertelt heel ernstig, dat hij gegroeid is op een zandvlakte, ver ten noorden van den Olofshoed ; hij vertelt hoe hij hem geveld heeft, en hoe lang het hout in 't bosch heeft liggen drogen. Hij wijst haar hoeveel duim de paal in omtrek is, en hoeveel in doorsnee.