2 55 't Jonge meisje heeft duizenden palen voorbij zien drijven op de beek en voortslepen op den weg. Ze had nooit kunnen denken, dat het zien van een paal haar zoo blij zou kunnen maken. „Ach Ingmar," zegt ze, „dat is nog maar de eerste." Midden in haar vreugde wordt ze beklemd bij de gedachte, dat het vijf jaar werken en zwoegen kostte, eer Ingmar z66 ver kon komen, dat hij den eersten paal van het timmerhout kon aanbrengen, waarvan hun huis gebouwd moest worden. Hoe lang zal het duren eer hij de andere palen brengen en het huis bouwen kan ? Maar Ingmar vindt, dat nu alle bezwaren over- .. wonnen zijn. „Wacht maar Gertrud," zegt hij, „als ik het hout maar beneden heb vóór de wegen slecht worden, dan staat het huis gauw genoeg." 't Begint scherp koud te worden, de zon is lang onder. 't Paard staat te bibberen, het schudt den kop en krabt met de pooten. Zijn haar en manen worden wit van rijp. Maar de jongelui hebben 't niet koud. Zij houden zich warm door 't huis te bouwen van den kelder tot den zolder. En als ze 't huis afhebben, beginnen zij het te meubileeren. „Hier, tegen dien langen muur moet de sofa staan," zegt Ingmar. „Maar we hebben immers geen sofa," zegt het meisje.