256 Dan bijt de jonge man zich op de lippen. 't Was zijn bedoeling niet geweest er vooreerst over te spre- ken, dat hij al een sofa klaar heeft staan bij den meu- belmaker, maar nu heeft hij zijn geheim verraden. Toen moest ook Gertrud iets verklappen, dat ze al vijf jaar geheim gehouden had. Ze verteld, dat ze haar- werk en zelfgeweven band heeft gemaakt en verkocht ; en voor 't geld, dat ze daarmeê verdiende, heeft ze allerlei huisraad gekocht : potten en pannen, borden en schotels, lakens en dekens, doeken en matten. Ingmar wordt verrukt over zulk een rijkdom en weet niet hoe hij haar genoeg zal prijzen. Maar midden in zijn lofrede houdt hij op. Hij heeft Gertrud aangezien en wordt stil, zooals gewoonlijk door het wonderbaarlijke, dat iets zóó liefs en moois werkelijk van hem zal zijn ! „Wat is er, Ingmar ?" vraagt het meisje. „Ik denk er over, dat 't nog 't beste van alles is, dat ik jou heb !" Gertrud antwoordt niet, maar ze legt haar hand streelend op den grooten paal, die den muur-zal steunen van 't huis, waar ze met Ingmar wonen zal. Ze weet dat het er veilig en voorspoedig wezen zal, want hij die haar man zal worden, is verstandig en goed, edel- moedig en trouw. Op hetzelfde oogenblik gaat een oude vrouw voorbij. Ze loopt snel en spreekt heftig en luid, alsof ze boos is. „Ja, ja, ja !" zegt de oude. „Hun geluk zal niet