2 59 er niet overheen kon zien. Daar moest men van den weg afgaan en zien vooruit te komen over akkers en velden, op gevaar af van in een sloot te vallen, of het paard zich te zien spietsen op een of anderen puntigen hekpaal. De predikant en zijn jongen spraken met groote zorg over den grooten sneeuwhoop, die bij alle stormen gewoon- lijk werd opgewaaid tegen een paar oude, hooge planken vlak bij Ingmarshoeve. „Als we daar maar doorheen kunnen, zijn we zoo goed als thuis," zeiden ze. De predikant dacht er aan hoe vaak hij Grooten Ingmar al gevraagd had die oude planken weg te nemen, die telkens maakten, dat juist daar de sneeuw zich opstapelde. Maar 't had niets geholpen. 't Was nog altijd hetzelfde. Al veranderde ook alles op Ing- marshoeve, dat stond vast, die planken bleven waar ze waren. Spoedig hadden ze de hoeve in 't gezicht, en vonden den sneeuwhoop op zijn gewone plaats, hoog als een muur en vast als een rots. Hier was geen plaats om uit te wijken, zij moesten er dwars overheen. Dat scheen zoo onmogelijk, dat de jongen voorstelde, naar de hoeve te gaan om hulp te halen. Maar dat wilde de predikant niet. Hij had in geen vijf jaar een woord met Halfvor en Karin gewisseld, en hij vond het al niet prettiger dan een ander om oude vrienden te ontmoeten, met wie hij ongenoegen gekregen had.