26o 't Paard moest dus den sneeuwhoop op. Dat ging tot het op den top kwam en toen zakte het in eens weg. Het dier verdween, alsof 't in een graf verzonken was, en de reizigers zaten het verschrikt na te staren. Op 't zelfde oogenblik, dat het paard in de sneeuw wegzonk, brak een van de disselboomen, en ze konden niet verder rijden. Eenige minuten later opende de predikant de deur van de groote kamer op Ingmarshoeve. Daar vlamde een turfvuur op den haard. Aan den eenen kant zat de huismoeder en spon fijn gekamde wol ; achter haar zaten meisjes en vrouwen in een lange rij en sponnen werk en vlas. De mannen namen de andere zij van den haard in. Ze waren juist van het hout halen thuis gekomen. Enkelen rustten, anderen waren met licht werk bezig. Zij bonden stokjes samen, sleepen de tanden van een hark, of maakten bijlschachten. Toen de predikant binnenkwam en het ongeluk ver- telde, dat hem overkomen was, kwamen allen in bewe- ging. De jongens gingen naar buiten om het paard uit de sneeuw op te graven. Halfvor leidde den predikant naar de tafel, en verzocht hem op de lange bank plaats te nemen. Karin zond de meisjes naar de keuken om koffie te zetten en het avondmaal gereed te maken. Zelf hing zij den pels van den predikant voor het vuur te drogen, stak de hanglamp aan en zette haar spin- newiel bij de tafel, om aan het gesprek van de mannen deel te kunnen nemen.