262 Karin ging naar Halfvor en fluisterde hem iets toe. Dadelijk verzocht Halfvor den predikant het vel als een geschenk aan te nemen. Karin haalde uit de blauw geschilderde kasten al het prachtige oude zilver. Over de tafel spreidde zij het laken met breed borduursel, en legde er zooveel zilveren lepels op, alsof ze voor een feest dekte. Melk en andere dranken schonk ze in reusachtige zilveren kannen. Na den maaltijd wilde de predikant heengaan. Half- vor Halfvorssen zelf en twee van zijn jongens deden hem uitgeleide, baanden een weg door de sneeuwhoo- pen, hielden de slee vast als ze dreigde om te slaan, en verlieten den predikant niet voor hij goed en wel bij de pastorie was. De predikant stond behouden op zijn stoep. Hij dacht er aan hoe prettig 't toch was oude vrienden weer te zien, en nam hartelijk afscheid van Halfvor. De boer aarzelde ; hij stond naar iets te voelen in zijn vestjeszak. Eindelijk kreeg hij er een toegevouwen papier uit. Hij dacht er over of 't wel paste het nu te geven. 't Was een bekendmaking, die morgen in de kerk moest worden voorgelezen. Misschien wilde de dominee 't nu wel aannemen, dan hoefde hij er niet apart een bode mee naar de kerk te zenden. Toen de predikant binnengekomen was en 't licht had aangestoken, vouwde hij 't papier open en las : „Tengevolge van de verhuizing van den eigenaar