261 „Beter kon ik niet ontvangen worden, zelfs al leefde Groote Ingmar nog," dacht de predikant. Halfvor begon langzaam over de wegen te spreken, en ging er toen toe over te vragen of de predikant zijn koren goed betaald gekregen had, en of hem de reparatie aan de pastorie was toegestaan, die hij al zoo lang gewenscht had. Karin vroeg naar de vrouw van den proost, en of ze in den laatsten tijd niet wat beter werd van haar zware ziekte. De jongen van den predikant kwam binnen, zei, dat het paard weer opgegraven, het tuig gemaakt en alles klaar voor den tocht was. Karin en Halfvor dron- gen er op aan, dat de predikant het avondeten zou blijven gebruiken. Ze hielden niet op, voor hij dat beloofde. De koffie kwam binnen ; de grootste zilveren kan blonk op het blad, de suikerpot was de oude zilveren, die nauwelijks voor den dag kwam bij bruiloften en begrafenissen, en kleine broodjes waren opgestapeld op drie hooge schalen. De kleine ronde oogen van den predikant werden eens zoo groot van verbazing. Telkens streek hij met de hand over het voorhoofd, zat als in een droom en was bang, dat hij weer wakker zou worden. Halfvor liet den predikant de huid van een eland zien, die in den vorigen herfst op Ingmarshoeve ge- veld was. 't Vel werd op den grond uitgebreid. Nooit had de predikant zoo'n mooi en groot stuk gezien.