HOK MATTS ERIKSSON. 't Is een mooie lentedag. Een boer en zijn zoon zijn op weg naar de groote bergwerken, die in 't zuidelijk gedeelte van de gemeente liggen. Zij wonen heel aan den anderen kant, in 't Noorden, en moeten dus bijna de geheele gemeente door. Zij gaan voorbij de pas bezaaide velden, die juist nu met groene spiertjes bedekt worden. Zij zien al de sappig groene roggeakkers, al de mooie weiden, waar spoedig de klaver rood zal worden en geuren. Ze gaan ook voorbij veel huizen die geverfd wor- den en nieuwe vensters of nieuwe gevels met glazen veranda's krijgen. Zij gaan voorbij tuinen, waar men aan 't graven en planten is. Alle menschen, die ze tegenkomen, hebben de schoenen vol klei, en aarde aan de handen, omdat ze uit de akkers, en kooltuinen komen, waar ze aardappels gepoot en kool geplant hebben, of rapen en wortels gezaaid. De boer kan niet laten te blijven staan en te vragen welke soort van aardappels ze gepoot hebben, en hoe lang 't geleden is, dat ze haver zaaiden. Zoodra hij een