266 worden. Ieder mensch krijgt lust de handen uit te steken en te helpen, zelfs al gaat hij over een veld, dat het zijne niet is. „Ja, ja," zegt de boer nadenkend, „'t is de waar- heid dat ik liever gewild had, dat ik mijn hoeve in den herfst kon verkoopen, als 't werk is afgedaan. 't Is hard er in 't voorjaar af te moeten, juist als men met alle kracht aan 't werk zou willen gaan." De zoon trekt de schouders op. Hij ziet in, dat hij den oude moet laten praten. „' t Is nu een en dertig jaar geleden, dat ik als jongen een veld kocht, heel aan den buitenkant ten noorden van de gemeente," zegt de boer. „Daar was nog nooit een spa in den grond gestoken. 't Halve gedeelte was een moeras en de andere helft een steenhoop. 't Zag er verschrikkelijk uit. In dien steenhoop heb ik steenen gehouwen, tot ik dacht, dat mijn rug er van breken zou. En toch geloof ik, dat ik nog meer werk had met het moeras, eer ik 't met slooten omringd en droog- gemaakt had." „Ja, je hebt veel gewerkt, Vader," zegt de zoon, „Daarom heeft God aan je gedacht en je naar Zijn heilig land geroepen." „En in dat begin," gaat de boer voort, „woonde ik in een hut, die niet veel beter dan een kolenbranders- keet was. Die was opgetrokken van ruwe stammen, waar de bast nog om zat, en op het dak lag enkel vastgetrapte aarde. Ik heb nooit 't dak dicht tegen den