270 de hoeve en mij, want ik ga heen, wat u ook doet." De boer is zoo verdiept geweest in de gedachte aan zijn hoeve, dat 't niet in hem opgekomen is, dat zijn zoon hem verlaten kon. Ja, zoo zijn zoon zou in ieder geval heengaan. Hij kon dat niet goed begrijpen. Hij zou niet weggaan als zijn zoon thuis bleef, maar 't was immers duidelijk, dat hij met zijn zoon meê moest. Hij gaat naar den lessenaar, waar het contract op zijn onderteekening wacht. De chef van de bergwerken geeft hem zelf de pen in de hand en wijst op het papier. „Zie hier," zegt hij. „Hier moet je teekenen, Hók Matts Eriksson." Hij neemt de pen en opeens herinnert hij zich dui- delijk hoe hij voor dertig jaar een contract ondertee- kende, waarbij hij een stuk onbebouwden, woesten grond kocht. Hij herinnert zich, dat hij na het onderteekenen zijn eigendom ging bekijken. Toen had hij tot zich zelf gezegd : „Zie daar, wat God je gegeven heeft. Daar heb je werk voor een heel leven." De chef meent, dat hij aarzelt 'uit onzekerheid, waar hij zijn naam zetten moet. En hij wijst weer. „Zie hier Hók Matts Eriksson. Hier moet je naam staan." Hij begint te schrijven. „Dit," denkt hij, „schrijf ik ter wille van mijn geloof en mijn zaligheid, voor mijn lieve vrienden de Heilgumianen, voor ons dierbaar samenleven, om niet alleen achter te blijven, als allen