2 75 Sven Persson. En dat zou het gelukkigst voor Ingmar zijn, want Sven Persson was een edelmoedig man, en zou hem zeker niet weigeren de zagerij te pachten. Sven Persson is nog niet vergeten, dat hij hier op de hoeve als een arme herdersjongen heeft rondge- loopen, en dat het Groote Ingmar was, die zich hem aantrok en hielp om vooruit te komen. De meesten, die naar de verkooping gingen, kwamen niet in 't huis, maar bleven buiten op de plaats. De vrouw van den schoolmeester deed als de anderen. Zij ging op een stapel hout zitten en keek rond, heel onderzoekend, zooals iemand, die weet dat hij een dierbare plek voor 't laatst ziet. Aan drie zijden was de hoeve met gebouwen om- ringd, en middenin stond een kleine provisiekamer op palen. Niets zag er bizonder ouderwets uit, be- halve een oud geveltje met gesneden lijsten om het dak, dat voor den ingang naar het woonhuis stond, en een nog ouder, met zware gedraaide zuilen, dat voor de brouwerij geplaatst was. Moeder Stina dacht aan alle oude Ingmarsens, die de plaats betreden hadden. Zij zag ze terugkomen 's avonds van hun werk en naar den haard gaan : lange, wat voorovergebogen gestalten, altijd bang op- dringend te zijn en beter plaats in te nemen dan hun toekwam. , Zij dacht aan alle vlijt en rechtschapenheid, die op die oude hoeve gewoond hadden. „Die verkooping