2 74 zulk een groote schuld had Ingmar niet op zich durven nemen. 't Zorgwekkende hiervan was niet alleen, dat de hoeve op die manier voorgoed uit de familie zou gaan, want de groote vennootschap verkocht nooit meer wat ze eenmaal in 't bezit gekregen had, maar er kwam bij, dat het niet waarschijnlijk was, dat de vennootschap Ingmar de zagerij te Langfors zou laten pachten, en dan had hij niets om van te leven. Hij kon er niet aan denken in den herfst met Gertrud te trouwen, zooals het plan was. Hij zou misschien wel heen moeten gaan om _ ergens anders werk te zoeken. Moeder Stina was niet zacht gestemd tegenover Karin en Halfvor, als ze daaraan dacht. „Ik hoop hartelijk," zei ze in zich zelf, „dat Karin Ingmarsdochter niet met mij komt spreken, want dan kan ik niet laten haar te zeggen hoe slecht zij tegen- over Ingmar handelt. Ik kan niet laten haar te zeggen, dat het toch eigenlijk haar schuld is, dat Ingmar niet nu al de hoeve bezit. „Wel heb ik gehoord, dat ze onnoemelijk veel geld noodig hebben voor deze reis, maar toch is het won- derlijk, dat Karin het hart heeft die oude hoeve te verkoopen aan een vennootschap, die alleen 't bosch omhakt en den landbouw aan zich zelf overlaat." Er was nog een, behalve de vennootschap, die de hoeve koopen wilde, en dat was de rijke rechter Berger