2 77 groen en het tuig, dat er bij hoorde, was versierd met bonte garen kwastjes en witte slakkenhuisjes. Weer was 't Moeder Stina, alsof ze de oude Ing- marsens zag komen aanrijden; langzaam en deftig in hun oude sleden. Zij reden naar feesten of kwamen thuis van een bruiloft met de bruid naast zich. „Er gaan veel goede lieden uit de gemeente weg," dacht zij. Want zij had een gevoel, alsof al die ouden nog op de hoeve waren blijven wonen, tot op den dag, dat hun werktuigen en hun rijtuigen verspreid werden naar alle winden. „Ik zou wel eens willen weten waar Ingmar was, en hoe hij 't had, " dacht zij. „Als het mij al zoo zwaar valt, hoe moet het dan wel voor hem zijn." Het was zulk een prachtige dag, dat de verkooper voorstelde, alles wat verkocht moest worden naar buiten te brengen, om het gedrang in de kamers te voor- komen. Meisjes en knechts kwamen aandragen met kisten en doozen, met tulpen en rozen beschilderd. Vele hiervan hadden in ongestoorde rust in de kleeren- kamer gestaan veel honderden jaren. Men bracht zilveren kannen naar buiten en ouderwetsche koperen ketels, spinnewielen en wolkammen, beddespreien en allerlei wonderlijke weeftoestellen. Om dit alles heen verzamelden zich de boeren- vrouwen, namen het op en keerden 't onderstboven. Moeder Stina was niet van plan geweest wat te koopen, maar nu herinnerde zij zich, dat er een weefstoel wezen