2 78 moest, waarop men het fijnste dril kon weven, en ze kwam naderbij om dat te zien. Maar juist toen zij dicht bij 't huis was, kwam een meisje naar buiten met een paar reusachtig groote bijbels. Ze waren zoo zwaar met hun beslag en leeren banden, dat zij ze nauwelijks beide te gelijk torsen kon. Moeder Stina was zoo verbaasd, alsof ze een klap in 't gezicht gekregen had. Zij begreep wel, dat niemand nu meer in de oude bijbels las, met hun verouderde taal, maar 't was toch wonderlijk, dat Karin ze wilde verkoopen. 't Was misschien die bijbel, waarin de huis- moeder zat te lezen, toen ze haar kwamen vertellen, dat haar man door den beer gedood was, dacht zij. Moeder Stina herinnerde zich alles, wat zij van deze Ingmarsens had hooren vertellen. Al wat zij zag had haar iets te zeggen. De oude zilveren gespen, die daar op de tafel lagen, waren geroofd van de heks op den Klackberg door een Ingmar Ingmarsen. In die oude sjees was de Ingmar Ingmarsen, die in haar kindsheid leefde, naar de kerk komen rijden. En telkens als hij haar en haar moeder voorbijreed op den weg had haar moeder de hand op haar schouder gelegd en haar gezegd : „Nu moet je groeten, Stina, want daar komt Ingmar Ingmarsen." Zij had er zich over verwonderd, dat haar moeder nooit vergeten had haar te zeggen, dat ze voor Ingmar Ingmarsen buigen moest. De oude vrouw had het niet