283 Ze wilde Moeder Stina zoeken en haar vragen binnen te komen. „Ik heb eerst nu gezien, dat u hier was." De vrouw van den schoolmeester was wat koel en wilde niet meegaan ; maar Karin overwon haar tegen- stand door te zeggen : „Wij willen zoo graag, dat alle strijd vergeten zijn zal, nu we heengaan." Terwijl ze over de hoeve gingen, waagde Moeder Stina te zeggen : „'t Moet een zware dag voor je zijn, Karin." Karin zuchtte, maar antwoordde niet. „Ik weet niet hoe je 't hart hebt al dat oude goed te verkoopen." „Wat we 't meest liefhebben, moeten we 't eerst aan den Heer offeren, " zei Karin. „De menschen vinden 't heel vreemd," begon Moeder Stina, maar Karin viel haar in de rede : „De Heer zou 't heel vreemd vinden, als we iets afnamen van wat aan Hem gewijd is." Moeder Stina beet zich op de lippen en zei niets meer. Er kwam niets van alle verwijten, die ze Karin had willen doen. Karin had zoo iets waardigs over zich, dat niemand moed had haar te berispen. Toen ze de breede stoep voor de gang op zouden gaan, legde Moeder Stina haar hand op Karins schou- der. „Heb je wel gezien, wie daar staat ?" zei ze, en wees naar Ingmar. Karin scheen even ineen te zinken. Ze wachtte zich wel naar den kant te zien, waar Ingmar stond.