282 de hoeve. Hij begon zelfgeweven doeken en bedgor- dijnen te verkoopen, en hij hield ze omhoog, zoodat de geborduurde tulpen en de ingeweven bonte randen de heele hoeve over te zien waren. Ingmar moest het gefladder van de doeken gehoord hebben. Met tegenzin hief hij de oogleden op. Een oogenblik werden zijn matte, met bloed beloopen oogen zichtbaar, die over de verwoesting heen zagen, toen sloten ze zich weer. „Nooit heb ik zoo iets gezien," zei een jong boeren- meisje. „Hij sterft nog. Als hij toch maar wou heen- gaan en zich niet plagen met hier te blijven staan." Moeder Stina stond op, alsof ze 't uitschreeuwen wou, dat dit niet zoo moest voortgaan, maar ze ging weer zitten. „Laat ik toch niet vergeten, dat ik arm en on- gelukkig ben," zuchtte ze. Opeens werd het zoo stil op de hoeve, dat Moeder Stina moest opzien. Ze merkte, dat het zoo stil werd, omdat Karin Ingmarsdochter uit het woonhuis kwam. En nu bleek het duidelijk hoe de menschen over Karin en haar handelwijs dachten, want terwijl zij over de hoeve ging, weken de menschen uit. Niemand reikte haar de hand om haar te groeten. Allen stonden zwij- gend en keken haar afkeurend na. Karin zag er teer en moe uit. Ze liep meer voorover- gebogen dan gewoonlijk. Een paar roode vlekken brand- den op haar wangen, en zij zag er even gepijnigd uit, als toen ze al die ellende met Eljas had.