285 vroeg hem : „'t Is zeker niet zoo te schikken, dat Ingmar op de hoeve blijft ?" „Ze zijn nu al boven zijn bod," antwoordde Gabriel. „De herbergier van Karmsund heeft tweeëndertig dui- zend geboden en de vennootschap is op vijfendertig ge- komen. Nu tracht de predikant ze over te halen liever aan den herbergier, dan aan de vennootschap te verkoopen." „Is Berger Sven Persson daar ook ?" vroeg Moeder Stina, „hij moet vandaag niet geboden hebben." Den predikant hoorde men met bewogen stem spreken. De woorden waren niet te onderscheiden, maar zoo- lang hij sprak was er nog niet beslist, dat wist men. Toen werd het een oogenblik stil, en daarop hoorde men den herbergier zeggen, juist niet hardop, maar met zooveel nadruk, dat het onmogelijk was niet elk woord te hooren : „Ik bied dertig duizend, niet omdat ik geloof, dat de hoeve zooveel waard is ; maar omdat ik niet wil, dat ze in handen van een vennootschap vallen zal." Onmiddellijk daarop was het alsof iemand met de vuist op tafel sloeg, en de gemachtigde van de vennoot- schap riep met een donderende stem : „Ik bied veertig duizend en ik geloof niet, dat Karin en Halfvor een beter bod kunnen verwachten." Moeder Stina was heel bleek geworden. Ze stond op en ging weer naar buiten. Daar was het akelig en treurig maar 't was vreeselijk in de benauwde kamer te zitten en naar dat loven en bieden te luisteren. De geweven stukken waren nu verkocht en de ver-