286 kooper ging weer naar een andere plaats. Hij ging nu de oude zilveren kannen opzoeken met gouden munten bezet, en de bekers, met opschriften van 't jaar i 600. Toen de verkooper de eerste zilveren kan ophief, deed Ingmar een paar stappen vooruit als om dat te beletten. Maar hij bedwong zich oogenblikkelijk en keerde weer naar zijn plaats terug. Een paar minuten later kwam een oude boer naar Ingmar toe, met de zilveren kan in zijn hand. Hij zette die heel voorzichtig neer voor Ingmars voeten en zei : „Deze hier moet je bewaren als een herinnering aan al wat jij hadt moeten hebben." Een schok ging Ingmar door 't geheele lichaam, zijn lippen trilden en hij worstelde om een paar woorden te kunnen zeggen. „Ja, je hoeft nu niets te zeggen, dat kan je later wel eens doen," zei de boer. Hij ging heen, maar kwam kort daarop snel weer terug „Ik hoor de menschen er over praten, dat je de hoeve krijgen kon als je maar wilde. 't Zou een groote dienst zijn, dien je daardoor de gemeente bewijzen kon." Op Ingmarshoeve waren allerlei oude menschen, die daar hun heele leven gediend hadden, en er nu in hun hoogen ouderdom bleven wonen. Over die menschen was een groote angst gekomen. Zij vreesden, dat ze, als de hoeve een nieuwen eigenaar kreeg, uit hun huis verdreven zouden worden, en den bedelstaf zouden moeten opnemen. Hoe het ook ging, dit wisten