ego als de vennootschap vast besloten is de Ingmarshoeve te koopen, dan kan ze den prijs zoo hoog opvoeren, dat geen van de boeren er tegen op kan. Maar als nu Karin en Halfvor willen verhinderen, dat hier deze oude plaats een vervallen vennootschaps-hoeve wordt, moesten ze een prijs noemen, den hoogsten prijs, zoodat de boeren weten, waar zij zich aan te houden hebben." Halfvor keek Karin onrustig aan, toen de predikant dit voorstel deed. Karin hief langzaam de oogleden 6p en antwoordde : „Dit is zeker, dat Halfvor en ik liefst de hoeve aan een van ons gelijken verkoopen wilden, zoodat we wisten, dat hier alles zou blijven, zooals 't tot nu toe geweest is." „Ja, als iemand anders dan de vennootschap veertig duizend kronen geven wil, zullen wij met die som tevreden zijn," zei Halfvor, die nu begreep wat zijn vrouw wenschte. Toen dit gezegd werd, stapte Sterke Ingmar met groote schreden door de kamer, en fluisterde Berger Sven Persson iets in. De rechter stond dadelijk op en ging naar Halfvor. „Nu Halfvor beloofd heeft met veertig duizend tevreden te zijn, wil ik die som bieden," zei hij. Halfvors gezicht kwam in beweging. Hij slikte een paar malen eer hij antwoordde. „Ik dank mijnheer den rechter zeer," zei hij. „Ik ben blij de hoeve in zulke goede handen achter te laten." Sven Persson schudde ook Karin de hand. Zij was zeer bewogen en droogde een traan af.