291 „Karin kan er zeker van zijn, dat hier alles bij het oude zal blijven," zei de rechter. Karin vroeg hem of hij zelf daar zou komen wonen. „Neen," antwoordde hij en ging voort, met plech- tigen nadruk op elk woord : „van den zomer trouwt mijn jongste dochter en ik geef de hoeve aan haar en haar man." Toen wendde de rechter zich tot den predikant en dankte hem." „Nu zal mijnheer de predikant in elk opzicht zijn zin krijgen," zei hij. „Ik dacht niet, toen ik hier rond- liep als arme herdersjongen, dat ik nog eens macht zou hebben om te zorgen, dat er weer een Ingmar Ingmarsen op Ingmarshoeve kwam." De predikant en de andere mannen stonden hem aan te staren, zonder dadelijk te begrijpen wat hij meende. Maar Karin ging haastig de kamer uit. Toen zij door de groote kamer ging, richtte zij zich fier op ; ze knoopte den hoofddoek zoo, dat die in de rechte plooien lag en spreidde haar schort uit. Toen ging Karin over de hoeve met groote waardigheid en plechtigheid. Ze hield zich recht, de oogen neergeslagen, en liep zoo langzaam, dat men nauwelijks kon zien; dat ze zich bewoog. Zoo kwam ze naar Ingmar toe en nam zijn hand. Nu wensch ik je hartelijk geluk, Ingmar," zei ze, en haar stem beefde van vreugde. „Wij hebben hard tegenover elkaar gestaan in deze zaak, maar daar God