292 mij 't groote geluk niet geven wil, dat je je bij on s. aansluit, dank ik Hem, dat Hij je weer tot het bestuur van de hoeve laat komen." Ingmar antwoordde niet. Zijn hand lag slap in die van Karin. Toen ze die losliet, stond hij daar even bedroefd als hij er den heelen dag gestaan had. Alle mannen, die bij de beslissing geweest waren, kwamen naar Ingmar toe, drukten hem de hand en wenschten hem geluk. „Van harte geluk, Ingmar Ing- marsen, op Ingmarshoeve," zeiden ze. En een oogen- blik gleed er een glans van geluk over Ingmars gezicht. Hij mompelde zacht : „Ingmar Ingmarsen op Ingmars hoeve," en hij zag er uit als een kind, dat een geschenk gekregen heeft, waar het lang naar verlangd heeft. Maar dadelijk daarop kwam er een uitdrukking in zijn gezicht, alsof hij met oneindige tegenzin en walging het gewonnen geluk wilde afwijzen. 't Nieuws had zich in een oogenblik over de geheele plaats verspreid. De menschen spraken luid en me t. warmte en deden allerlei vragen. Velen waren zoo blij, dat ze de tranen in de oogen kregen. Niemand hoorde verder naar het oproepen van den verkooper. Allen drongen zich om Ingmar heen om hem geluk te wenschen, boeren en heeren, bekenden en vreemden. Toen Ingmar door al die verheugde menschen om- ringd stond, zag hij op en ontdekte Moeder Stina, die hem van uit de verte stond te kijken. Ze was heel_