2 96 dat ik de deur niet meer uit durf komen," dacht zij. „Ik word nog wonderlijk en menschenschuw als ik niet heelemaal gek word. God, God, neem dien angst van mij weg," bad Gertrud. „Ik kan aan Vader en Moeder zien, dat ze al denken dat ik niet goed wijs ben. Ik zie, dat allen die ik tegenkom, dat ook gelooven. 0 lieve God, help mij !" Terwijl die angst op zijn hoogst geklommen was, ge- beurde het, dat Gertrud op een nacht een wonderlijken droom had. Ze droomde, dat ze in 't middaguur met den melkemmer aan den arm ging melken. De koeien graasden op een afgesloten stuk wei, ver weg aan den boschkant, en zij liep daarheen op smalle paden langs slootkanten en greppels. 't Kwam haar voor, dat het loopen haar moeite kostte ; ze was zoo moe en zwak dat ze nauwelijks de voeten kon verzetten. „Wat scheelt mij toch, dat het loopen mij zooveel moeite kost ?" vroeg ze in haar droom. En zij antwoordde zich zelf en zei : „Je bent zoo moe omdat je een groot verdriet draagt." Eindelijk meende zij bij de wei te zijn, maar toen ze 't hek doorkwam, kon zij de koeien niet zien. Ze werd heel bang en zocht ze overal, waar ze zich gewoonlijk ophielden, maar ze vond ze noch achter 't dennen- boschje, noch bij de beek, noch onder de berken. Terwijl ze zocht, merkte ze, dat er een gat in de haag was aan de zijde van 't bosch. Toen begreep ze, dat de koeien door die opening weggeloopen waren.