2 97 Ze werd diep ongelukkig en verschrikt en wrong de handen : „En ik ben zoo moe," zei ze, „moet ik nu 't heele groote bosch doorloopen om de koeien te zoeken." Ze ging intusschen 't bosch in, en werkte zich met moeite voort tusschen dennetakken en scherpe jenever- besstruiken. Maar onmiddellijk daarna liep ze op een vlak, recht pad in 't bosch, zonder dat ze er iets van wist hoe ze daar gekomen was. 't Pad was zacht, en glad van de bruine dennenaalden, die het bedekten. De dennen stonden rank en hemelhoog er naast, en de zonneschijn speelde op het groene mos onder de boomen. 't Was er zoo mooi en heerlijk, dat haar angst verminderde. Terwijl ze daar ging, zag ze een oude vrouw tusschen de boomen aankomen. 't Was de oude Finn Marit, die tooveren kon. „Dat is nu toch verschrikkelijk, dat die akelige oude vrouw nog leeft, en ik haar hier in 't bosch moet tegenkomen," dacht Gertrud en ze sloop zoo voor- zichtig mogelijk voort, opdat de oude haar niet zou zien. Maar Finn Marit zag op, juist toen Gertrud voorbij wilde sluipen. „Wacht even, dan zul je eens wat zien, " riep het vrouwtje. Opeens lag Finn Marit op de knieën op den weg voor Gertrud. Ze trok een kring in de denne- naalden met haar wijsvinger, en zette een platten koperen schotel midden in den kring. „Ze wil zeker tooveren," dacht Gertrud. „Dat het toch waar is, dat ze tooveren kan."