2 99 ,,God beware me ! God beware mij, dat ik lust zou krijgen mij op hem te wreken," snikte zij. Nauwelijks was zij kalm geworden en weer ingeslapen of dezelfde droom kwam terug. Weer liep ze langs de smalle paden naar het wei- landje. Weer waren de koeien weg en ze ging het bosch in om ze te zoeken. Daarop kwam ze op den mooien weg en zag de zonnestralen spelen op het mos. Ze herinnerde zich toen wat haar vroeger in den droom was gebeurd. Ze liep daar en was bang de finsche vrouw weer te ontmoeten, en was blij, dat ze haar niet zag. Maar toen ze daar liep, kwam het haar voor, dat het veld tusschen een paar struiken vlak voor haar in be- weging was. Eerst stak er een hoofd uit de opening, toen werkte zich een heel klein mannetje uit den grond op. Hij gonsde en bromde aldoor met de lippen, en daaruit kon ze begrijpen wie hij was. 't Was immers Gons-Peter, die niet goed wijs was. Soms woonde hij in 't dorp, maar 's zomers leefde hij liefst in 't bosch in een kuil in den grond. Gertrud herinnerde zich opeens, dat men van Gons- Peter zei, dat wie zijn vijanden ongemerkt schaden wou, zich van hem bedienen kon. Men mompelde, dat hij meer dan eens moord en brandstichting begaan had voor anderen. Nu ging Gertrud naar den man toe en vroeg hem, bij wijze van scherts, of hij geen lust had Ingmarshoeve