300 i n brand te steken. Zij zou het graag willen, zei ze, omdat Ingmar Ingmarsen meer van de hoeve hield dan van haar. Maar tot haar grooten schrik scheen de oude man dadelijk op haar voorstel in te gaan. Hij knikte levendig en liep hard naar het dorp. Ze haastte zich achter hem aan, maar kon hem niet inhalen. Dennetakken hielden haar vast, ze zonk in de modder en gleed uit op de helling. Eindelijk kwam ze aan den zoom van 't bosch, maar daar - scheen de vuurgloed al door de boomen. „Hij heeft het al gedaan, hij heeft de hoeve al in brand gestoken," dacht zij, en werd opnieuw wakker uit dien akeligen, griezeligen droom. Gertrud ging overeindzitten in 't bed. De tranen stroomden haar over de wangen. Ze durfde niet weer te gaan liggen uit angst verder te droomen. „God helpe mij, God helpe mij," zei ze. „Ik weet niet hoeveel slechts er in mij zit. Maar God weet, dat ik in al dezen tijd niet één keer er aan gedacht heb mij op Ingmar te willen wreken. 0 God, laat die zonde niet over mij komen." „Verdriet is gevaarlijk," barstte ze uit en wrong de handen. „Verdriet is gevaarlijk gevaarlijk ! Zeker wist ze zelf niet precies wat ze meende, maar ze had een gevoel, alsof haar arm hart als een verwaar- loosde tuin was. En nu ging daar 't verdriet rond en plantte er distels en vergiftige kruiden. Heel den morgen was Gertrud in een droom. Ze was