306 doek had ze zoover vooruit getrokken, dat van haar gezicht niet meer te zien was dan een blanke wang en een paar roode lippen. Aan den arm droeg ze een mand, waarin kleine pakjes zelfgeweven band en eenige haren kettingen en armbanden lagen. Ze gaf haar boodschap aan een oude meid, die ze op de hoeve aantrof, en deze ging naar binnen en zei het aan de huismoeder. De huismoeder antwoordde snel : „Ga naar buiten en zeg haar, dat Ingmar Ing- marsen op 't punt staat van naar de kerk te rijden. Hij heeft geen tijd om haar te spreken." Zoodra de vreemde dat antwoord gekregen had, ging zij van de hoeve weg. Niemand zag haar dien heelen voormiddag. Maar toen de bruiloftsstoet uit de kerk terugkeerde, kwam zij terug en vroeg Ingmar Ing- marsen te spreken. Dezen keer gaf ze haar boodschap aan een kleinen jongen, die in de staldeur stond te hangen, en de jongen ging naar binnen en zei het tegen den huisvader. Maar de heer des huizes antwoordde : „Zeg haar, dat Ingmar Ingmarsen zich juist nu aan 't bruiloftsmaal zet. Hij heeft geen tijd om haar te spreken." Toen zij dit antwoord kreeg, zuchtte zij en ging heen en kwam niet terug voor laat in den avond, toen de zon bijna onder was. Dezen keer gaf ze haar boodschap aan een kind, dat paardje reed op 't hek van de hoeve, en 't kind liep de kamer in en zei het aan de bruid. „Zeg haar," ant-