30 5 zaligheid. Toen ze eindelijk rondkeek, was alles ver- dwenen, maar de indruk van wat zij gezien had ver- dween niet. Ze vouwde de handen en hief ze in ver- voering omhoog. „Ik heb Jezus gezien," riep ze met innige verrukking. „Ik heb Jezus gezien. Hij heeft mijn smart weggenomen. Hem heb ik lief. Nu kan ik nie- mand anders in deze wereld liefhebben." De bekommeringen des levens verdwenen in 't niet. Ze waren zoo oneindig klein. En de lange jaren van haar leven schenen maar een kort poosje. En alle aardsch geluk scheen zoo arm, zoo troebel, zoo onbe- duidend. Op 'tzelfde oogenblik wist Gertrud hoe zij haar leven moest inrichten. Opdat ze niet meer in dien vreeselijken angst zou ver- zinken, en opdat ze niet meer verlokt zou worden tot kwaad en tot wraak, zou ze uit deze streek weggaan. Ze zou met de Hellgumianen naar Jeruzalem trekken. Die gedachte was bij haar wakker geworden toen Jezus haar voorbijging. Zij geloofde, dat die van hem gekomen was. Zij had het in zijn oogen gelezen. Op den mooien Junimorgen, dat Berger Sven Persson de bruiloft van zijn dochter met Ingmar Ingmarsen vierde, kwam een jonge vrouw vroeg in den morgen naar 't huis, waar het feest gevierd werd en vroeg den bruidegom te spreken. Ze was lang en slank ; den hoofd- Jeruzalem. 20