310 Ingmar zat stil. Zijn gezicht werd strak en hard door voorzichtigheid en berekening. „Je bent heel dom," zei hij tegen zichzelf. „Laat Gertrud toch heengaan. Zee en land tusschen jelui, dat is maar 't beste. Land en zee, land en zee !" Maar dat andere in hem, dat niet wilde dat Gertrud op reis zou gaan, werd toch sterker dan hij zelf, zoodat hij zei : „Ik kan niet begrijpen, dat je ouders je laten gaan." „Neen, dat doen ze ook niet, " antwoordde Gertrud, „en dat weet ik zoo goed, dat ik het ze niet eens durf te vragen. Vader zou 't nooit goedvinden. Ik geloof haast, dat hij geweld zou gebruiken om 't mij te be- letten. Dat is het ergste, dat ik stil van ze wegsluipen moet. Nu meenen zij dat ik rondloop om mijn band te verkoopen en ze weten nergens van, tot ik mij in Gotaborg bij de Jeruzalemmers heb aangesloten en uitgezeild ben." Ingmar werd heel verontwaardigd op Gertrud, omdat ze haar ouders zulk een verdriet wilde doen. „Begrijpt ze wel hoe verkeerd ze handelt ?" vroeg hij zich af. Hij wilde 't haar zeggen, maar hij bedwong zich. „Dat past je niet, Ingmar, om Gertrud iets te ver- wijten, wat ze ook doet," dacht hij. „Ik weet wel, dat het hard voor Vader en Moeder is," ging Gertrud voort. „Maar nu mag ik Jezus vol- gen." Zij glimlachte terwijl ze den naam van den Ver- losser noemde. „Hij heeft mij immers van boosheid en zielsziekte gered," zei ze innig en vouwde de handen.