S it En alsof ze er nu eerst den moed toe had, schoof ze den hoofddoek achteruit, en zag Ingmar vlak in de oogen. Het trof hem, dat ze hem met het beeld ver- geleek van iemand, dien ze voor haar oogen zag, en hij voelde zelf hoe gering en onbeduidend ze hem vond. „'t Is wel hard voor Vader en Moeder," herhaalde Gertrud. „Vader is nu zoo oud, dat hij zijn werk moet neerleggen, en nu heeft hij nog minder om van te leven dan tot nu toe. En als hij zonder werk is, wordt hij knorrig. Moeder zal 't niet gemakkelijk met hem hebben. Ze zullen allebei verdriet hebben. 't Was natuurlijk anders geworden, als ik thuis gebleven was en ze opgevroo- lijkt had. Gertrud zweeg, alsof ze aarzelde uit te spreken, maar Ingmar had een gevoel alsof er iets in hem begon te schreien en te snikken. -- Hij begreep, dat Gertrud hem wilde vragen voor haar ouders te zorgen. „Neen ! ik meende dat ze kwam om mij te beschimpen en te hoonen," dacht hij, „en nu stelt ze zulk een groot ver- trouwen in me." „Je hoeft het me niet te vragen, Gertrud," zei Ing- mar. „Dit is een groote eer, die je mij bewijst. En ik, die je verlaten heb. Ik zal wel beter voor je ouders zijn, dan ik voor jou geweest ben." Ingmars stem beefde, en op 'tzelfde oogenblik was 't alsof er iets van die groote voorzichtigheid en wijs- heid uit zijn gezicht wegging. „Wat is Gertrud toch ' goed voor me, " dacht hij.