3 1 5 op Ingmarshoeve lag, zeker dit kussen gebruikt heeft. " En ze nam het pak uit Ingmars hand en deed het open. Ingmar hoorde 't ritselen van nieuw papier. Daarop zag hij Gertrud twintig banknoten te voorschijn halen, elk van duizend kronen. Ze hief ze op voor zijn oogen. „Zie hier, Ingmar, hier is je heele erfenis. Je begrijpt wel, dat Eljas ze in dit pak in het kussen gestopt heeft." Ingmar hoorde dat ze dat zei en zag de banknoten, maar 't was hem als zag en hoorde hij alles in een mist. Gertrud gaf hem 't geld, maar zijn handen kon- den niets vasthouden, want 't heele pak viel op den grond. Gertrud nam het op en stak het in een van zijn vestzakken. Ingmar voelde, dat hij wankelde alsof hij dronken was. Opeens strekte hij den arm uit, balde de vuist en schudde die in de lucht, juist zooals een dronken mensch zou doen. „O God, o God ! " riep hij. Hij wilde, dat hij met God had kunnen spreken, en Hem had kunnen vragen, waarom dit geld niet eerder terechtgekomen was ; waarom 't nu kwam, nu hij 't niet meer noodig had, nu hij Gertrud verloren had. 't Volgend oogenblik viel zijn hand hard op Gertruds schouder. „Jij weet hoe je wraak nemen moet !" „Noem je dit wraak, Ingmar ?" vroeg ze uiterst ver- schrikt. „Hoe moet ik het dan noemen ? Waarom kwam je niet dadelijk met dat geld ?"