31 4 Maar hij voelde met grooten angst, dat hij nu niet zoo gemakkelijk als een uur geleden zich overtuigen kon, dat hij meer van de hoeve dan van Gertrud hield. „Ik legde het pak naast het bed, " ging Gertrud voort, „en dacht er aan het den volgenden morgen aan Marie te laten zien. Maar toen het dag werd, zag ik, dat je naam op het omslag stond. Toen bekeek ik het nauw- keuriger en besloot het mee te nemen en je te geven, zonder er met Marie of iemand anders over te spreken. Hier is het nu, Ingmar, 't is jou eigendom." Gertrud groef een niet al te groot pak op onder uit haar mand, en gaf het aan Ingmar, terwijl ze hem aanzag, alsof ze verwachtte, dat hij heel blij en verrast • • zou zijn. Ingmar nam het geschenk aan zonder er veel over te denken wat hij eigenlijk kreeg. Hij worstelde met alle kracht tegen het bittere berouw, dat over hem kwam. „Als Gertrud eens wist hoe gevaarlijk zij voor me is, als ze zoo zacht en goed is ! " dacht hij. „Ach! het was veel beter geweest, als ze was gekomen met boos- heid en verwijten." „Ik moest blij zijn," dacht hij, „maar dat ben ik niet. 't Is alsof Gertrud blij is, dat ik haar verlaten heb, en die gedachte kan ik niet verdragen." „Ingmar," zei Gertrud op een toon, die hem eindelijk deed begrijpen, dat ze hem iets heel gewichtigs te zeggen had, „ik dacht er aan, dat Elj as, toen hij ziek