3 1 7 bruiloft gevierd werd. Ze kwamen buiten op de stoep en riepen : „Ingmar ! Ingmar ! " „Ja, mijn bruid is daar en wacht me, zei hij in doodsangst. „En dat jij dat zijn moest die dit doet, Gertrud ! Toen ik je ontrouw werd, drong de nood fel. Maar je hebt alles vernield, alleen om me ellendig te maken. Nu weet ik hoe Vader zich voelde, toen Moe- der het kind vermoord had," barstte hij uit. Hij begon heftig te schreien : „Nooit heb ik zoo voor je gevoeld als vanavond," steunde hij. „Nooit heb ik half zooveel van je gehouden als nu. Ach, ik wist niet, dat liefde zoo vreeselijk bitter kon zijn," Gertrud legde hare hand zacht op zijn hoofd. „Nooit, nooit is het mijn bedoeling geweest me op je te wreken, Ingmar. Maar zoolang je hart aan de dingen van deze wereld hangt, zal het lijden." Ingmar snikte lang. Toen hij eindelijk opkeek, was Gertrud weg. Van de hoeve kwamen de menschen hem zoeken. Hij sloeg met de hand hard op den steen waarop hij zat, en een taaie koppigheid breidde zich over zijn ge- zicht uit. „Gertrud en ik zullen elkaar nog wel eens ontmoe- ten, " zei hij hardop, „en dan kan het wel anders af- loopen dan nu. Wij Ingmarsens zijn er voor bekend dat we winnen wat we willen bereiken."