32 6 ze niet het mooie, witte schoolgebouw en de pastorie? En wat hadden ze al niet meer, dat allen toebehoorde ? Zeker ook de schoonheid van alles, wat ze van de brug af zien konden. Het mooie uitzicht over de breede, prachtige beek, die stil voortkabbelde in 't zomeravond- licht onder de boomengroepen, het verre uitzicht door 't dal, heel naar de blauwe heuvelen. Dat alles was 't hunne. 't Was als "in hun oogen gebrand. En nu zouden ze het nooit weerzien. Toen de reizigers midden op de brug waren, be- gonnen ze een van Sankey's liederen te zingen. „Wij zien elkaar weer," zongen ze, „wij zien elkaar weer, wij zien elkaar weer in Eden." Op de brug was geen mensch, die ze hooren kon. 't Waren de blauwe bergen van hun geboortegrond, het grijze water van de beek en de ruischende boomen, die ze toezongen. Ze zouden dat alles nooit wederzien, en uit de kelen, door smart samengesnoerd, klonk het afscheidslied. „Mooi geboorteland met uw vriendelijke roode en witte hoeven, met uw heggen en weiden, met uw goede akkers, met uw lange dalen, door slingerende beekjes gescheiden, hoor ons. Laat ons God bidden, dat we elkaar weerzien. Dat we u in den hemel weer zullen bezitten." Toen de lange rij karren en vrachtwagens over de brug gekomen was, trok die voorbij het kerkhof.