3 2 7 Op het kerkhof zelf lag een grauw steenen zerk, die geheel door ouderdom verteerd was. Die droeg geen jaartal of naam, maar men wist van ouds, dat een boer uit het geslacht der Ljungs daar begraven lag. Toen eens Ljung Bjorn Olofsson, die nu naar Jeru- zalem reisde en zijn broer Per kinderen waren, hadden zij daar op dien steen samen zitten praten. In 't begin waren ze goede maatjes geweest, maar eindelijk waren ze aan 't kibbelen geraakt en hadden levendig en hard gepraat. Waar ze om twistten, waren ze vergeten, maar wat ze nooit vergeten was, dat toen ze op 't ergst aan 't kibbelen waren, ze een duidelijk en langzaam kloppen hadden gehoord tegen den steen, waar ze op zaten. Ze hadden een oogenblik gezwegen. Ze hadden elkaar bij de hand genomen en waren weggeslopen, en ze konden dien steen later nooit zien, zonder er aan te denken. Toen nu Ljung Bjorn voorbij het kerkhof kwam, zag hij zijn broer Per zitten op dien steen met 't hoofd in de handen geleund. Ljung Bj órn hield zijn paard in, en gaf den anderen een wenk, dat ze moesten stilhouden en op hem wacht- ten. Hij sprong uit den wagen, klauterde over den muur van 't kerkhof, en ging op den steen naast zijn broeder zitten. Per Olofsson zei toen dadelijk : „Je hebt de hoeve verkocht, Bj orn. "