335 Toen de lange rij karren en vrachtwagens door de gemeente trok, zag men niemand gras maaien op het veld, en niemand had de hooihark opgenomen om naar 't veld te gaan, en 't gemaaide hooi op hoopen te leggen. Dien morgen rustte 't werk overal, en alle menschen stonden aan den wegkant te hangen, of kwamen in hun kerkpakken aanrijden, om een vertrekkende weg te brengen. Sommigen reden een mijl meê, anderen twee mijlen, enkelen gingen meê tot aan 't station. Zoolang de stoet door de gemeente trok, zag men op den heelen weg maar één man, die werkte en dat was Hók Matts Eriksson. Hij was niet uitgegaan om gras te maaien ; dat was voor hem een spelletje ; maar hij was steenen uit den grond gaan graven, zooals hij in zijn jeugd deed, toen hij zijn nieuwen akker begon te ontginnen. Gabriël Mattson zag zijn vader van den weg af onder 't voorbijrijden. Hók Matts was buiten in den tuin en groef steenen op, en legde ze op een steenen wal. Hij zag niet op, maar sjouwde met zijn steenen, en sommige waren zoo zwaar, dat Gabriel meende dat zijn rug breken zou. Dan slingerde hij ze neer op den steenen wal met zulk een vaart, dat de vonken er uitsprongen, en de losse kanten afbrokkelden. Gabriël moest een vrachtwagen mennen, maar 't paard moest een heele poos zich zelf redden, want Gabriël liep naar zijn vader te kijken. De oude Hok Matts werkte en zwoegde. Hij sloofde,