334 want ze had een zwarte sjaal over 't hoofd gedaan en hield die zoo dicht met de handen, dat niemand ook maar een glimp van haar oogen zag. Menigeen trachtte uit haar houding en haar lengte te gissen wie ze was, maar ieder raadde een van zijn eigen familie. Gunhild van den rechter zei dadelijk : „'t Is mijn moeder," maar de vrouw van Israël Tomasson beweerde, dat het haar zuster was. Er was bijna niemand, die niet voor zich zelf uit- maakte wie 't was, die daar op de kar zat. Timms Halfvor meende, dat het de oude Eva Gunnarsdochter was, die niet meê mocht naar Jeruzalem. De kar volgde hen aldoor, maar niet één keer lichtte de vrouw de sjaal van haar gezicht. Voor sommigen werd ze iemand die ze lief hadden, voor anderen iemand waar ze bang voor waren, maar voor de meesten toch iemand, die ze verlaten hadden. Meermalen als de weg breed genoeg was, deden de vreemden 't zelfde weer. Ze reden allen karren vooruit en hielden dan stil om ze voorbij te laten rijden. Dan zat de vreemde vrouw naar de reizigers toe- gekeerd en zag ze onophoudelijk aan, maar ze wenkte niemand toe, en niemand kon met zekerheid zeggen wie ze was. Ze ging zelfs mee tot aan 't station, en daar ver- wachtten allen haar gezicht te zien, maar toen ze daar uitgestapt waren en naar haar zochten, was ze weg.