337 hij met werken ophield, zoolang hij nog een stap doen kon de smart hem te machtig zou worden. Zijn vrouw kwam weer en zag naar hem. De grond in den tuin was omgespit, de steenen wal was veel grooter geworden ; maar aldoor liep de man heen en weer, en sleepte met steenen, die voor een reus geschikt z ouden zijn om te dragen. Deze en gene van de buren liep voorbij, om te zien of Hók Matts nog werkte, maar niemand waagde 't hem aan te spreken. Toen kwam de duisternis, zoodat men hem niet meer zien kon. Maar nog altijd hoorde men hem werken, en als hij de steenen op den wal gooide, stoven de vonken om hem heen. Maar eindelijk, toen hij met de spa groef, gleed hem die uit de hand, en toen hij zich bukte om die op te rapen, viel hij om. Hij bleef liggen op het veld, en eer hij er aan had kunnen denken op te staan, was hij ingeslapen. Een poos later kwam hij in huis. Hij zei niets, dacht zelfs niet over naar bed gaan. Hij wierp zich op een houten bank en sliep in. De lange rij karren en vrachtwagens was eindelijk aan 't station aangekomen. De baan was pas aangelegd, en 't station nieuw ge- bouwd. 't Lag op een groote open plek, midden in 't diepste en donkerste bosch. Er was geen dorp, geen akker, geen tuin, maar alles was groot en flink inge- richt, omdat men verwachtte, dat het verkeer wel- jeruzalem. 2 2